راهنمای کتاب مقدس
داستان آفرينش
فهرست مندرجات
[قبل] [بعد]
[↑] "سرود آفرينش" ١: ١ - ٢: ٣
اين توصيفی شاعرانه از حركت حساب شده و شكوهمند مراحل متوالی آفرينش است، كه در قالب عدد "هفت" كتابمقدسی كه غالباً تكرار میشود، ريخته شده است. در همۀ نوشتههای علمی يا غير علمی، گزارشی عالیتر دربارۀ "منشأ موجودات" وجود ندارد.
چه كسی "سرود آفرينش" را نوشته است؟ اين سرود را موسی نقل كرده، ولی بیترديد، مدتها پيش از آن توسط ابراهيم يا نوح يا خنوخ يا آدم نوشته شده است. قرنها پيش از زمان موسی، نوشتار رايج بوده است. برخی از "اوامر و فرايض احكام" خدا در زمان ابراهيم، يعنی ٦٠٠ سال پيش از موسی، وجود داشته است.
نويسنده از كجا میدانست كه پيش از ظهور انسان چه اتفاقی افتاده است؟ بیترديد خدا "گذشتۀ دور را بر او مكشوف كرد، همچنانكه بعدها آيندۀ دور را به انبياء نشان داد."
كسی چه میداند، شايد خود خدا اين سرود را به آدم آموخته باشد. و شايد اين سرود، نسل پس از نسل، بطور شفاهی در جمع خانوادگی از حفظ خوانده میشد، يا بعنوان يكی از مراسم عبادتی اوليه سروده میشد (سرودها بخش بزرگی از قديمیترين انواع ادبيات را تشكيل میداد)، تا زمانی كه نوشتار اختراع شد و خدا شخصاً بر نوشته شدن آن نظارت كرد و بالاخره اين سرود توسط موسی، جای خود را بعنوان "نخستين كلام كتاب الهی اعصار" يافت.
اگر باور داريم كتابمقدس كلام "خدا" است و اگر خدا از ابتدا میدانست كه كتابمقدس را بعنوان وسيلۀ اصلی در نجات انسان بكار خواهد برد، چرا بايد باور كردن اين مطلب دشوار باشد كه خدا خودش همزمان با آفرينش انسان، ماده و هستۀ اين كلام را به انسان داد؟
[↑] آفرينش جهان: باب ١: ١
"در ابتدا" خدا جهان را آفريد. آنچه در "هفت روز" صورت میگيرد، شكل گيری ماده كه قبلاً آفريده شده، و آماده كردن سطح زمين برای آفرينش و سكونت انسان، را توصيف میكند. تاريخ آفرينش جهان و انسان را نمیتوان از روی اين نوشتهها تعيين كرد. آنچه دراينجا مورد تأكيد قرار میگيرد آن است كه خدا جهان و انسان را آفريده و آفرينش موجودات طبق ترتيبی بوده است كه در باب اول پيدايش مشاهده میكنيم.
[↑] چه كسی خدا را آفريد؟
هر كودكی اين سؤال را میپرسد، و هيچكس نمیتواند به آن پاسخ دهد. برخی چيزها ورای فكر ما هستند. ما نمیتوانيم آغاز زمان يا پايان زمان يا حدود فضا را درك كنيم. جهان يا همواره وجود داشته، يا از هيچ ساخته شده است. ممكن است به يكی از اين دو حالت بوده باشد. با اينحال نمیتوانيم هيچيك را درك كنيم. ولی اين را میدانيم: برترين چيزی كه در فكر ما میگنجد، شخصيت، ذهن و هوش است. آن از كجا آمده است؟ آيا وجودی بيجان میتواند هوش را بيافريند؟ ما بواسطة "ايمان"، بعنوان نهايتی در فكر خود، قدرتی برتر از خودمان يعنی "خدا" را میپذيريم؛ به اين اميد كه روزی در ملكوت، اسرار هستی را دريابيم.
[↑] جهانی كه خدا آفريد
ستاره شناسان چنين تخمين میزنند كه در كهكشان "راه شيری" كه كرة زمين و منظومة شمسی در آن قرار دارند، بيش از ٣٠ ميليارد خورشيد وجود دارد كه بسياری از آنها بسيار بزرگتر از خورشيد ما هستند، و خورشيد ما خود ۵/١ ميليون برابر بزرگتر از كرۀ زمين است. كهكشان راه شيری بشكل يك ساعت مچی نازك است كه قطر آن از يك كناره تا كنارۀ ديگر آن ٠٠٠/٢٠٠ سال نوری است و هر سال نوری فاصلهای است كه نور، با سرعت ٠٠٠/١٨٦ مايل در ثانيه، در يك سال میپيمايد. و حداقل ٠٠٠/١٠٠ كهكشان مانند كهكشان راه شيری وجود دارند، كه برخی از آنها ميليونها سال نوری از هم فاصله دارند. و همۀ اينها شايد ذرهای كوچك در گستردۀ نامحدود و لايتناهی فضا باشد.
[↑] هفت روز: باب ١: ٢ - ٢: ٣
ما نمیدانيم كه منظور از روز، آيا ٢۴ ساعت بوده است يا دورههای طولانی متوالی. واژۀ "روز" معنای متعددی دارد. در ١: ۵ بجای نور بكار رفته است. بنظر میرسد در ١: ٨ و ١٣ به يك روز ٢۴ ساعته، در ١: ١۴ و ١٦ به يك روز ١٢ ساعته، و در ٢: ۴ به همة دورۀ آفرينش اشاره دارد. در متنهايی مثل يوئيل ٣: ١٨، اعمال ٢: ٢٠، يوحنا ١٦: ٢٣، "آن روز" ظاهراً به معنی همة دورة مسيحی است. در متنهايی مثل دوم تيموتاؤس ١: ١٢، به دورۀ پس از بازگشت ثانوی مسيح اشاره میكند. و در مزمور ٩٠: ۴ و دوم پطرس ٣: ٨، "يك روز نزد خداوند چون هزار سال است و هزار سال چون يك روز."
اين باب رسالهای علمی نيست. با اينحال هماهنگی آن با معلومات زيستشناسی و جانورشناسی كنونی شگفتانگيز است.
[↑] روز اول، ١: ٢-۵
نور: "آسمانها و زمين" كه در "ابتدا" آفريده شدند، بايد قاعدتاً شامل نور هم بوده باشند. ولی سطح زمين بايد هنوز تاريك بوده باشد، چرا كه پوستة سخت در حال سرد شدن زمين كه با آبهای جوشان پوشانده شده بود، لايههای فشردۀ مه و گاز را به طرف بالا متصاعد میكرد كه كاملاً جلوی نور خورشيد را میگرفته است. نور و توالی روز و شب، هنگامی بر سطح زمين برقرار شد كه فرآيند سرد شدن، غلظت مه را به حدی كاهش داد كه برای نفوذ نور كافی بود. در هر صورت، خود خورشيد تا روز چهارم قابل رؤيت نبود.
[↑] روز دوم، ١: ٦-٨
فلك: كه "آسمان" ناميده میشود، در اينجا به معنی اتمسفر يا لاية هوا است كه ميان زمين پوشانده شده با آب و ابرهای بالاتر قرار دارد؛ اين ابرها حاصل سرد شدن آبهای زمين بوده كه هنوز آنقدر گرم بودهاند كه ابرهايی درست كنند كه خورشيد را بپوشانند.
[↑] روز سوم، ١: ٩-١٣
زمين و زندگی گياهی: تا اينجا ظاهراً سطح زمين تماماً با آب پوشانده شده بود، چرا كه شكسته شدن مداوم پوستة نازكی كه تازه شكل گرفته بود، میبايد سطح زمين را نرم و مثل يك توپ مايع نگاهداشته باشد. اما هر چه اين پوسته سردتر و ضخيمتر شد، بتدريج پيچ و خم برداشت و جزيرهها و قارهها ظاهر شدند. هنوز از باران خبری نبود، ولی مه غليظ، خشكی تازه شكل گرفته را كه هنوز گرم بود، سيراب میكرد. آب و هوای استوايی همه جا را پوشانده بود، و زندگی گياهی میبايد بسرعت و بطور غول آسايی رشد كرده باشد. اين زندگی گياهی پس از فرو رفتنها و بالا آمدنهای متوالی بيشمار، بسترهای زغال سنگ كنونی را توليد كردند.
[↑] روز چهارم، ١: ١۴-١٩
خورشيد، ماه و ستارگان: اينها بايد "در ابتدا" آفريده شده باشند. در "روز اول"، نور آنها بايد از درون بخارات زمين نفوذ كرده باشد (١: ٣)، در حالی كه خود آنها قابل مشاهده نبودهاند. اما اكنون، با كم شدن غلظت ابرها كه خود ناشی از سرد شدن بيشتر زمين بود، اين اجرام آسمانی بر زمين قابل رؤيت شدند. فصلها هنگامی پديد آمدند كه سطح زمين، ديگر از درون حرارتی دريافت نمیكرد، و بعنوان تنها منبع حرارت به خورشيد وابسته بود.
[↑] روز پنجم، ١: ٢٠-٢۵
حيوانات دريايی و پرندگان: به روند پيشرفت وقايع توجه كنيد: در روزهای اول و دوم موجودات بيجان، در روز سوم زندگی گياهی، و در روز پنجم زندگی حيوانی.
[↑] روز ششم، ١: ٢۴-٣١
حيوانات خشكی و انسان: هنگامی كه بالاخره زمين برای سكونت انسان آماده شد، خدا انسان را "بصورت خود" آفريد. خدا هر چه را كه آفريده بود، ديد و همه چيز "بسيار نيكو" بود(١: ۴، ١٠، ١٢، ١٨، ٢١، ٢۵، ٣١). اما خيلی زود، اين تصوير تيره شد. خدا حتماً اين را از قبل میدانسته، و همة آفرينش انسان را، گامی بسوی دنيای پر جلالی در نظر گرفته كه پيامد اين آفرينش خواهد بود؛ و شرح اين دنيای پر جلال را در بابهای پايانی كتاب مكاشفه میخوانيم.[۱]
[↑] يادداشتها
يادداشت ۱: اين مقاله برای دانشنامهی آريانا توسط مهديزاده کابلی بازنويسی شده است.
[↑] پینوشتها
[۱]- راهنمای کتاب مقدس، ۳۱-۳۴
[↑] جُستارهای وابسته
□
□
□
[↑] سرچشمهها
□ هنری هلی، راهنمای کتاب مقدس، ترجمۀ: جسيکا باباخانيان، سابرينا بدليان و ادوارد عيسی بيک، زير نظر کشيش ساروخاچيکی، هلند: چاپ اول - ٢٠٠٠ ميلادی
